PINAGTAWANAN AKO NG CLASSMATE KO DAHIL NAG-BICYCLE LANG AKO PAPUNTA SA REUNION NAMIN—PERO NAMUTLA SIYA NANG DUMATING ANG “ROLLS-ROYCE” NA SUSUNDO SA AKIN AT TINAWAG AKONG “MADAM PRESIDENT” NG DRIVER.
High School Reunion namin ngayon. Ginanap ito sa The Grand Hotel, isa sa pinakasikat na hotel sa lungsod.
Ako si Lisa. Sa halip na mag-ayos nang sobra o umarkila ng magarang sasakyan para magpa-impress, nagpasya akong maging simple. Suot ko ang isang linen dress at puting sneakers. At dahil malapit lang naman ang bahay ko sa hotel at maganda ang panahon, nag-bicycle na lang ako papunta.
Gusto ko lang kasing mag-enjoy at makita ang mga lumang kaibigan. Wala akong planong makipagpayabangan.
Pagdating ko sa entrance ng hotel, ipinarada ko ang bike ko sa gilid. Pawisan ako nang kaunti, pero presko naman ang pakiramdam.
Biglang may tumigil na pulang kotse sa tabi ko. Bumaba ang dati kong kaklase na si Vanessa.
Si Vanessa ang “Queen Bee” noong high school. Mayaman, maarte, at laging nang-aapi.
Tinignan ako ni Vanessa mula ulo hanggang paa. Tapos, tumingin siya sa bike ko.
“OMG! Lisa?!” tili ni Vanessa na parang nakakita ng multo. “Ikaw ba ‘yan? At… teka, bike ba ‘yan? Nag-bike ka papunta sa Reunion?!”
Ngumiti ako. “Oo, Vanessa. Exercise din, tsaka malapit lang naman.”
Tumawa siya nang malakas. Yung tawang nakakainsulto.
“Exercise? O wala ka lang pambili ng sasakyan?” pang-aasar niya habang inaayos ang mamahaling bag niya. “Grabe, Lisa. Sampung taon na ang nakalipas, akala ko umaasenso na tayo. Bakit parang downgrade ka? You’re still poor, huh? Kawawa ka naman.”
“Hayaan mo,” dagdag niya habang naglalakad papasok. “Mamaya, aambagan na lang namin ang pamasahe mo sa tricycle pauwi. Baka kasi manakaw pa ‘yang bike mo, wala ka nang service.”
Hindi ko siya pinatulan. Pumasok ako sa loob nang taas-noo.
Sa buong gabi ng reunion, naging sentro ako ng kwentuhan ni Vanessa.
“Guys, alam niyo ba si Lisa nag-bike lang? Bigyan natin ng take-out food ha, baka gutom ‘yan.”
Tahimik lang ako. Nakipagkwentuhan ako sa mga tunay kong kaibigan. Hindi ko kinuwento kung anong trabaho ko. Kapag tinatanong nila, ang sagot ko lang: “Okay naman, may maliit na negosyo.”
Natapos ang gabi. Naglabasan na ang lahat sa lobby ng hotel.
Nandoon si Vanessa sa unahan, hinihintay ang valet na dalhin ang kotse niya. Nakita niya akong nakatayo sa gilid.
“Oh, Lisa!” sigaw ni Vanessa. “Ano? Uuwi ka na? Mag-ingat ka sa pagpadyak ha! Madilim na, baka maholdap ka. Wala ka pa namang pambayad.”
Nagtawanan ang mga alipores niya.
Sa sandaling iyon, isang napakakintab at napakahabang itim na sasakyan ang dahan-dahang huminto sa tapat mismo ng entrance.
Isang ROLLS-ROYCE PHANTOM.
Napanganga ang lahat. Ito ang klase ng kotse na mga bilyonaryo at royalty lang ang mayroon.
“Wow!” sigaw ni Vanessa. “Kanino ‘yan?! Kay Mayor ba ‘yan? O baka may artistang dumating?”
Nilabas ng mga tao ang cellphone nila para mag-picture.
Bumukas ang pinto ng driver. Lumabas ang isang lalaking naka-uniporme, puting guwantes, at mukhang kagalang-galang. Si Manong Ben, ang personal driver ko.
Naglakad si Manong Ben. Nilampasan niya si Vanessa. Nilampasan niya ang mga taong nakanganga.
Huminto siya sa harap ko.
Yumuko si Manong Ben bilang paggalang.
“Good evening, Madam President,” bati ni Manong Ben sa malakas at malinaw na boses.
Natigilan ang buong paligid. Nawala ang ngisi ni Vanessa.
“Pasensya na po kayo, Ma’am,” patuloy ni Manong Ben. “Medyo na-late ako ng 5 minutes dahil sa traffic. Pero huwag po kayong mag-alala…”
Itinuro ni Manong Ben ang likod ng Rolls-Royce.
“Ang bisikleta niyo po, nailagay ko na sa trunk (compartment) at nalagyan ng protective cover. Handa na po ang cold water at towel niyo sa loob ng kotse.”
Binuksan ni Manong Ben ang pinto sa likod para sa akin.
“Tara na po, Madam President? Hinihintay na po kayo ng Board of Directors para sa meeting bukas ng umaga tungkol sa merger ng kumpanya niyo sa Singapore.”
Tumingin ako kay Vanessa.
Si Vanessa ay nakatayo lang doon—putla, gulat, at parang na-stroke. Ang babaeng tinawag niyang “poor” ay tinatawag na “Madam President” at sumasakay sa kotseng mas mahal pa sa bahay niya.
Bago ako sumakay, humarap ako kay Vanessa at ngumiti.
“Vanessa,” sabi ko nang mahinahon. “Salamat sa offer mong ambagan ako sa pamasahe. Pero okay na ako. I-save mo na lang ang pera mo, baka kailanganin mo sa future.”
“At isa pa… nag-bike ako hindi dahil wala akong pambili ng kotse. Nag-bike ako dahil gusto ko. Huwag mong sukatin ang halaga ng tao sa kung anong sasakyan ang dala nila.”
Sumakay ako sa Rolls-Royce. Sinarado ni Manong Ben ang pinto.
Habang umaalis ang sasakyan, nakita ko sa rearview mirror si Vanessa na nakatulala pa rin, habang ang ibang kaklase namin ay nagbubulungan na tungkol sa kanya.
Nalaman nila kinabukasan na ako pala ang may-ari ng “Eco-Prime Holdings,” ang pinakamalaking kumpanya ng Green Energy sa bansa.
Napatunayan ko sa gabing iyon na ang tunay na mayaman, hindi kailangang mag-ingay. Ang tunay na class, ay nasa pagpapakumbaba.
